vrijdag 22 november 2013

Action Painting en drama

Eindelijk! Met de schilderles zijn we begonnen aan het blok abstract. Zo fijn. Het hoeft nergens naar te lijken. Sterker nog; het mág nergens naar lijken. Een ieder die het waagt om een soort en met van herkenbaar patroon of figuur te maken wordt direct op de vingers getikt. En nu ben ik helemaal in mijn element. Lekker met een kwast over dat doek rauschen. Of aan de slag met action painting; in het wilde weg spatten. Voor mij lijkt het heel erg op wat ik in photoshop doe: kleurlagen over elkaar heen zetten en dan maar kijken wat er gebeurt. Dit is hetzelfde, en als het resultaat me niet aanstaat, zet ik er gewoon weer een laag verf over heen. Wat ook precies de bedoeling is, want het gaat om het maken van lagen. Zo zag dit doek er in het begin zo uit:



En na nog een aantal sessies zo:



Tot zover was het leuk. Maar deze week moest er een foto nageschilderd gaan worden op de eerder vol in actie gemaakte doeken. En toen was het gedaan met de pret. Op het moment dat het ergens op moet lijken staat de stress toe. En zeker omdat het nog steeds niet netjes mocht, dus met een grove kwast, of alleen contouren. En hoe zorg je dan dat het nog ergens naar lijkt? Ik ben maar eens begonnen met de saaiste van de ondergronden die ik gemaakt had, dat leek me gemakkelijker dan iets op een hele drukke achtergrond zoals hierboven. En het landelijke bruin leek me goed geschikt voor de Vietnamese draagster van de foto hieronder.


De eerste poging leverde een soort blauwe vlek op zonder enige echt duidelijke vorm. Dat gaat ook niet met een grove kwast. Ik zag het eigenlijk niet meer zitten (en dat is dan weer de vervelende linker hersenhelft die in de weg zit). In ieder geval tot er hulp kwam van de docente en met wat aanwijzingen was dit het (tussentijdse) resultaat:


En hoewel abstract zeker nog wel mijn voorkeur heeft geeft dit toch wel weer moed. Zolang ik maar niet te veel naar mijn linker hersenhelft luister.