zondag 27 januari 2013

Creativiteit vs Angst: 0-1

Zo'n anderhalf jaar geleden ben ik weer begonnen met tekenen na jaren geen potlood aangeraakt te hebben. Het ging lekker, ik had er lol in. Maar ik wilde ook steeds meer vooruitgang zien. En daardoor bleven de potloden de laatste weken telkens in de kast liggen, onder het mom van 'ben druk met andere crea-projecten'. En natuurlijk is dat een smoes. Als ik heel eerlijk ben dan is het gewoon de angst om te falen, een tekening die niet lukt. Waar ik niet tevreden over ben. En dat is jammer, want als je niet tekent word je natuurlijk nooit beter. Bovendien vind ik het heerlijk om te doen. In het boek 'The creative license' waardoor ik weer begonnen met tekenen wordt hier al voor gewaarschuwd. Je linker hersenhelft (is 'ie weer) neemt het over van de rechter en doet niets liever dan het bekritiseren van het resultaat. En ik was zo lekker bezig met 'journaling' zoals het op z'n goed Nederlands heet. Het vastleggen van de dingen om je heen, van een kop thee tot aan het avondeten tot alle schoenen in je kast (in mijn geval kan ik alleen daarmee al boeken vol tekenen). Om beter te leren kijken en de kleine dingen van alle dag te waarderen. Er zijn zelfs speciale 'Every Day Matters' challenges, ideaal als je wel wilt tekenen maar even niet weet wat.


Creativiteit valt of staat met je vrij voelen om je zelf uit te drukken, of dat nu is op papier, beeld, muziek of op de dansvloer. Angst om te falen of voor gek te staan is killing voor creativiteit.  Gelukkig gaan komende week mijn teken- en schilderlessen van start. Tijd om de angst voor een mislukte tekening onder ogen te zien, nieuwe dingen te leren en hopelijk ook een hoop lol te hebben.

zondag 20 januari 2013

Overvloeien (2)

Zoals beloofd meer over overvloeimodi in Photoshop. In deel 1 heb ik uitgelegd wat de werking van de diverse groepen is, leuk natuurlijk, maar wanneer gebruik je nu wat in de praktijk? Eén van mijn favoriete toepassingen van laagstijlen is om een foto spannender te maken. Bijvoorbeeld deze foto van een hutong in Beijing. Een hutong is een oude Chinese woonwijk met kleine huisjes en binnenplaatsjes en deze vormen vaak een gesloten gemeenschap. Veel hutongs hebben plaats moeten maken voor nieuwbouw en de hutongs die over zijn kan je vaak alleen onder begeleiding van een gids bezoeken. Nou is de smog in Beijing gigantisch en werkt als een grote softbox, oftewel foto's zien er snel vlak en contrastloos uit:

Met o.a. het gebruik van overvloeimodi heb ik deze foto wat spannender gemaakt om de ontoegankelijkheid en beslotenheid van de hutong te benadrukken.

Behalve wat lichtcorrecties (randen donkerder en meer licht bij ingang), heb ik onder andere een nieuwe laag gevuld met paars/blauw boven de oorspronkelijke foto geplaatst. Als je verder niets doet zie je dus alleen paars. Ik heb bij overvloeimodi gekeken in de rubriek bedekken. Wat het mooist is, is afhankelijk van de oorspronkelijke foto en je eigen smaak. Kijk gewoon wat je mooi vindt. Laat de dekking eerst op 100% en als je je keuze gemaakt hebt, in dit geval zwak licht, kan je naar smaak de dekking wat terug zetten om het effect niet te heftig te maken.

Om te zorgen dat de paarse laag nog beter geïntegreerd wordt met de oorspronkelijke foto in plaats van er over heen te liggen, kan je bij de opties van laagstijlen (fx teken onderaan in het lagenmenu of dubbelklik op de balk) de mate van integratie regelen.


Je komt dan in het menu laagstijlen. Hier kan je een hele boel aanpassen, maar voor nu kijken we naar de twee zwart-wit verloop balken onderaan.

Hiermee geef je aan welk deel van de bovenste laag transparant moet worden (donkere delen transparant of lichte delen transparant) en welke delen uit de onderste laag je juist wilt laten zien. Schuif gewoon eens de driehoekjes drastisch naar links of rechts en kijk wat er gebeurt, dat werkt vaak het beste om te begrijpen wat deze functie doet (alt-klik om de driehoekjes te splitsen). Ik heb de donkerte van de paarse laag wat afgezwakt en de lichte delen van de onderste laag wat door laten komen. Hiermee nuanceer je het effect en krijg je een beter resultaat.

Dit is het eindresultaat:

zaterdag 12 januari 2013

Mijn eigen bibliotheek

Voor het maken van fotocollage's of digital art is het hebben van een eigen fotobibliotheek onontbeerlijk. En met bibliotheek bedoel ik een verzameling foto's die niet zozeer fotografische waarde hebben, dat wil zeggen het hoeven geen 'mooie' foto's te zijn. Het zijn foto's die je kan gebruiken om diepte en structuur aan je digitale kunstwerken toe te voegen. Afgebladderde muren, gebroken glas, verfspatters. Maar ook foto's van straatnaamborden, graffititeksten, verkeersborden etc. zijn altijd handig om te hebben. Als ik ergens aan het fotograferen ben, zie ik mensen vaak denken: 'dat slaat ook nergens op' als ik weer ergens een gebroken stoeptegel fotografeer. Maar voor mij is dat belangrijk bronmateriaal. Nu is mijn bibliotheek nogal chaotisch, ik heb wel een map met foto's van structuren, bloemen en dergelijke, maar vaak is het een kwestie van zoeken. Nu ben ik bezig met een serie ontwerpen te maken met boeddha's. En daar heb ik geen speciale bibliotheek voor gemaakt, maar ik heb de nodige boeddha's voorbij zien komen op vakantie. Dus ik maak een bibliotheek speciaal voor deze serie. Wat bladeren door oude vakantiefoto's levert genoeg op:





Meer dan genoeg boeddha's in verschillende formaten en lotusbloemen die als basis kunnen dienen voor nieuwe ontwerpen. En als bonus vond ik ook nog wat inspiratiemateriaal:




Handig is ook dat je in photoshop deze kleuren kan aanklikken en kan opslaan als staal in je 'stalenbibliotheek' zodat je voor je echt begint alvast een kleurenschema kan vastleggen. Wat me trouwens is opgevallen is dat de afbeeldingen in Azië zoveel kleurrijker zijn dan in het Westen. Hier zijn posters van boeddha vaak zwart-wit, misschien een enkele keer paars. Maar roze zeker niet. Ik ga eens kijken of ik een mooie middenweg kan vinden. Wordt vervolgd.


maandag 7 januari 2013

Net echt

Mooie start met m'n goede voornemens: gisteren naar het museum voor moderne kunst in Arnhem geweest om de expositie van Erwin Olaf te bekijken. En toen ik er toch was, bleek er ook nog een expositie te zijn over Neorealisme. Nu ben ik meer van de abstracte kunst. Ik vind het fijn als er wat te raden overblijft en dat je niet direct weet waar je naar kijkt, en dat een werk een emotie oproept. En bij Neo-Realisme dacht ik meer aan de landschappen en portretten uit de 17e/18e eeuw, maar dan zeg maar wat nieuwer. Maar ik was aangenaam verrast. Er hingen ook behoorlijk wat werken waarbij de voorwerpen/personen op het doek inderdaad bijzonder realistisch én mooi geschilderd waren. Maar waarbij je nog steeds niet altijd weet waar je naar kijkt of waarom. Waarom komt een vrouw aanrennen met een brief? Wat doet een dood eendje op een paar grijze handschoenen? Zonder toelichting voor altijd een raadsel...Oftewel deze realistische kunst zegt niets over de realiteit. En dan zijn we weer terug bij de fotografie, want een foto wordt vaak gezien als de werkelijkheid. Nog los van alle photoshopmanipulaties is ook de keuze van de fotograaf voor het onderwerp, de keuze van de verschillende elementen, de kadering en lichtval die de fotograaf kiets en daarmee zegt die foto niets over de waarheid. Als je op vakantie gaat? Wat fotografeer je? Een mooie kerk met hordes touristen ervoor of wacht je tot het moment dat er even niemand door je beeld loopt? En wat is dan waar? En maakt dat uit?

En de tentoonstelling van Erwin Olaf? Die was natuurlijk zoals verwacht prachtig. Geweldige foto's die dan van een afstandje weer op een schilderij lijken. Mijn favoriet was niet één van de foto's met Poirot's op hakken, in hun ondergoed geklede bejaarde dames of kinderen in volwassenen outifts, maar een zelfportret van Erwin Olaf. Op een trap, op de rug gezien, met echt werkelijk prachtig licht. Op iedere traptrede een lichtrandje. Zo waanzinnig mooi. Mijn goede voornemen om vaker een tentoonstelling te bezoeken is nu al de moeite waard geweest.